+++อยู่กับตัวเองมานานแสนนาน+++

บางครั้งการที่เราได้มีโอกาสอยู่คนเดียว กับตัวเองและความเหงา มันก็ทำให้เราได้รู้จักที่จะเวลาทบทวนตัวเองมากขึ้น

ทำให้เรารู้ถึงรสชาติของความว้าเหว่...รู้จักคุณค่าของเรื่องบางเรื่องที่เราอาจจะไม่เคยได้ใส่ใจกับมันเลย ใน..เวลาที่ผ่านมา

ฉันคิดมาเสมอว่า ถ้าวันหนึ่งฉันต้องได้ตกอยู่ในสภาพนี้ แล้วฉันจะจัดการกับตัวเองอย่างไรกัน

ฉันจะอยู่ได้มั้ย ฉันจะร้องไห้รึป่าว หรือจะไม่มีความรู้สึกอะไรกับมันเลย แต่แล้ว......วันนี้

ฉันก็ได้รู้แล้วว่า คำถามที่ฉันเฝ้าถามตัวเองมาตลอด.....เวลานี้คำตอบมันคืออะไร

และคำตอบเหล่านันมันก็ทำให้ฉันคิดถึงวันที่ผ่านมาว่า ฉันได้ทำในสิ่งที่อยากทำบ้างรึยัง

เวลาที่มีเธออยู่ด้วย ฉันทำตัวยังไง เคยทำอะไรดีๆบ้างมั้ย เคยเห็นคุณค่าในตัวเธอบ้างรึป่าว....หรือ

ใช้แต่อารมณ์....ไม่ยอมฟังเหตุผล เอาแต่ใจ....ไม่นะ ไม่ใช่เลย+++

 

แล้วทำไมฉันไม่ปล่อยวางล่ะ....จะคิดทำไม

ฉันเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ... เมื่อก่อนอาจจะใช่

เมื่อก่อนฉันรู้แต่ว่า ถ้าใครร้ายกับฉันยังไง...มัน...ต้องเจ็บมากกว่าฉันเป็นเท่า

และแล้วฉันก็ทำสำเร็จ...ฉันเฝ้ามองเวลาที่มันเจ็บไปที่ละนิดทีละนิดจนสะใจ

แล้วค่อยปล่อยมันไปตามกรรมของมัน

แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว ฉันรู้แล้วละว่าฉันไม่ควรที่จะทำอย่างนั้น

เพราะเธอ...เธอคนเดียว..เธอผู้อยู่ห่างไกล

....แต่อีกไม่นานก็คงจะกลับมา.....

รีบๆกลับมานะ